Νέα, Πολιτική, Οικονομία, Διεθνή

“Η διάσωση της τελευταίας κουμουνόψειρας”

Του Ιωάννη Κρατσιώτη (Jonas Ahead),

Σιχάθηκα το εαυτό μου και χίμηξα έξω. Το κρύο ταλάντωνε τους ώμους μου. Έπρεπε κάτι να πιώ. Έστριψα στη γωνία δεξιά και σύντομα έφτασα στο γνωστό μικρό μπαράκι. Άνοιξα την πόρτα και ο ζεστός αέρας που βγήκε μου χάιδεψε τους ώμους και με έμπασε μέσα. Πήρα τη θέση του.

Στο μπαρ υπήρχαν δύο θέσεις. Μια για μένα και μια γι αυτόν που καθόταν ήδη εκεί. Είχε την πλάτη γυρισμένη στο μπαρ και μιλούσε -ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε- με κάτι γκομενάκια που καθόταν σε ένα τραπεζάκι. Το κονιάκ με συνέφερε και με έκανε να καταλάβω λίγο καλύτερα τι γινόταν. Γενικά. Τώρα άκουγα καλύτερα. Ήταν, λέει, κομμουνιστής. Μιλούσε για κάτι κόκκινα σκατά. Τα γκομενάκια δε μιλούσαν και πολύ. Συμφωνούσαν. Οι φωνές τους είχαν ζεσταθεί απ’ τα ποτά. Το κομμουνιστικό παρουσιαστικό τους με έκανε να αναρωτηθώ εάν τελικά θα κατάφερνα να διασώσω τη μουνόψειρα.Την τελευταία κομμουνόψειρα! Τα κορίτσια ήταν η τελευταία μου ελπίδα. Είχα κατά νου τρίχες στη μασχάλη και στα λοιπά σημεία. Μπορεί και να μπορούσα!

Το ποτό του τελείωσε. Τον άκουσα να παραγγέλνει… ”Αδερφέ, ένα cuba libre!”. Το κεφάλι μου χτύπησε στο μπαρ.Tα όνειρά μου είχαν εξατμιστεί. Η τελευταία κομμουνόψειρα δεν είχε καμία ελπίδα… Ο άλλος έσωζε την Κούβα ενώ ρευόταν Coca-Cola! Αποτελείωσα το ποτό μου. Σηκώθηκα και στράφηκα προς την πόρτα. Έριξα μια ματιά απελπισίας στις γκόμενες.

Τώρα πλέον βρισκόμουν και πάλι στο πολυαγαπημένο μου κρύο. Πόσο μου είχε λείψει! Μου ύγρανε τη μύτη. Τώρα αυτή, έτσι υγρή και ευέλικτη καθώς ήταν, θα με οδηγούσε κάπου λίγο καλύτερα. Κάπου λίγο χειρότερα…

Μπορεί επίσης να σας αρέσει