Νέα, Πολιτική, Οικονομία, Διεθνή

Οι Βολιώτες, τα σώβρακα και οι φανέλες

Οι Βολιώτες, δεν ένιωσαν την ανάγκη να διαδηλώσουν ποτέ για την παρακμή της πόλης τους, ούτε να διεκδικήσουν τη μετατροπή του λιμένα τους σε κέντρο της χώρας.

Δεν αισθάνθηκαν ποτέ την ανάγκη να βγουν και να αμφισβητήσουν ανοικτά το πολιτικοκοινωνικό σύστημα παρά την προοδευτική παράδοση που έχουν από τα χρόνια του Μεσοπολέμου.

Ουδέποτε αγανάκτησαν για την μετατροπή μιας περιοχής με φυσικό κάλος σε τσιμεντούπολη. Κι αν πάμε στα αθλητικά, δεν τους είδαμε πρόσφατα να αγανακτούν με το γεγονός ότι έχασαν τους Μεσογιεκαούς Αγώνες, ούτε τους είδαμε να μιλάνε για την συμπεριφορά μεγαλοπαραγόντων που διαφέντευαν τα σωματεία της περιοχής.

Στον αντίποδα αυτών, έκαψαν την πόλη τους για μια ομάδα. Για τον Ολυμπιακό (Μπέου) Βόλου. Κοινώς, γι’ αυτό που έλεγε ο Τζίμης Πανούσης. Πως «όλη η χώρα προσκηνά σώβρακα και φανέλες».

Μπορεί να έχουν δίκιο οι φίλαθλοι του Βόλου. Έχουμε όμως κι εμείς με τη μεριά μας δίκιο να μιλάνε για κατρακύλα και για κοινωνική σήψη. Για συνενοχή και των πολιτών σε αυτό που σήμερα η χώρα οικονομικο-κοιννωικά βιώνει. Ναι και ο «σοφός λαός» κάποτε σφάλει.

Η λέξη σήψη όμως έρχεται στο νου κυρίως όταν βλέπουμε κάτι απίθανους βουλευτές και πολιτευτές των μεγάλων και μικρότερων κομμάτων, που αντί να οδηγούν τους πολίτες μπροστά, αντί να τολμούν να διαφωνήσουν και να δείξουν άλλους δρόμους, σαν ανδρείκελα να τους κάνουν ψυχολογικό «μασάζ».

Πόσο μικροί άραγε φαντάζουν στα μάτια του μέσου Έλληνα που προβληματίζεται για το αύριο και την επιβίωσή του κάποιοι κύριοι και κυρίες σαν τη Ροδούλα Ζήση, τον Θανάση Νάκο, τον τέως Αριστερό και δήθεν προοδευτικό Πάνο Σκοτινιώτη ή τη Ζέττα Μακρή όταν σιωπούν για τα μεγάλα θέματα, όμως σπεύδουν να καπηλευτούν το χαμηλό πολιτισμικό επίπεδο των συντοπιτών τους. Αυτοί – δυστυχώς – είναι οι πολιτικοί – περιφερειακοί ηγέτες. Μικροί, ανίκανοι, μοιραίοι, δίχως βάθος και με μοναδική ιδεολογία την πολιτική τους επιβίωση.

Είναι ακριβώς το είδος βουλευτών που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πιθανότατα θα έπαιρνε με τις πέτρες. Στη σημερινή όμως κοινωνία της αποχαύνωσης και της πολιτικής σαπουνόπερας κάτι τέτοιες κυρίες και κύριοι έχουν και δικαίωμα να απαιτούν και να μας κουνάνε το δάκτυλο. Μια μόνο λέξη λοιπόν τους αξίζει: ΑΙΣΧΟΣ!

Δημήτρης Μαρκόπουλος – Πρώτο Θέμα

Μπορεί επίσης να σας αρέσει