Οι «Τέσσερις εποχές» του Βιβάλντι έρχονται από τους Patari Project στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ

Οι «Τέσσερις εποχές» του Αντόνιο Βιβάλντι έρχονται προς τέρψη και απόλαυση του αθηναϊκού κοινού μέσα από μια πρωτότυπη παράσταση με οικολογικό χαρακτήρα στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Η παράσταση ξεκινά στις 3 Νοεμβρίου και για 32 πρωινές παραστάσεις για παιδιά και νέους από 6 έως 96 ετών.

Οι «Τέσσερις εποχές», είναι από τα πιο δημοφιλή έργα της μπαρόκ μουσικής και επικοινωνούν θέματα όπως η μείωση της χρήσης πλαστικών, η σπατάλη τροφίμων και η κυκλική οικονομία με στόχο την παίδευση των παιδιών στην οικολογία και στην ανακύκλωση. Το ευρηματικό της παράστασης είναι πως όλα τα πλαστικά είτε είναι σακούλες, μπουκάλια, καλαμάκια ή γάντια γίνονται εντυπωσιακά κουστούμια. 

Η σκηνική δημιουργία της παράστασης ανήκει στην Patari Project και τη σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου η οποία λέει τα εξής:

«Με αφορμή τον αδιάκοπο κύκλο της ζωής και την καταστροφή του περιβάλλοντος, δημιουργήσαμε μια παράσταση σε σχέση με την ασταμάτητη ανάγκη των ανθρώπων να προσπαθούν να επιβληθούν στη φύση, να αλλάξουν τη σειρά των πραγμάτων, να ορίσουν εκείνοι τους κανόνες. Η μουσική, τοποθετημένη στην αφετηρία όλων, γεννά τον χτύπο της καρδιάς. Όλα άλλωστε είναι ρυθμός και κίνηση. Η κάθε νότα δίνει πνοή. Τοποθετήσαμε τη μουσική στο κέντρο του κύκλου και γύρω της τις εποχές στη φυσική τους ροή. Δοκιμάζοντας, όλα κατέληγαν σε ένα παιχνίδι. Το παιχνίδι έφερνε τη νίκη και η νίκη την ανάγκη να φανεί κάποιος καλύτερος ή ισχυρότερος. Χτίζοντας το παιχνίδι αυτό, αγγίξαμε το σημείο όπου ο άνθρωπος βρίσκεται αδύναμος μπροστά στον εαυτό του και τον εγωισμό του. Είδαμε πόσο εύκολο είναι να δίνουμε εντολές, να προσβάλλουμε, να αλλάζουμε τους κανόνες αυθαίρετα, να επιβάλλουμε τα “θέλω” μας. Είναι δύσκολο να μιλήσεις για έννοιες όπως ο πλανήτης και η καταστροφή του, θα ήταν εύκολο να γίνουμε διδακτικοί και δύσκολο να είμαστε ουσιαστικοί. Εφηύραμε χαρακτήρες οι οποίοι βιώνουν τα πάντα στην υπερβολή τους, ένα μεγεθυμένο κάδρο της ανθρώπινης φύσης. Μέσω αυτού του σχήματος υπερβολής και της αδιάκοπης κίνησης και ροής εικόνων και ήχου δημιουργείται ένα πολυεπίπεδο οικοδόμημα, με το οποίο καθένας είναι ελεύθερος να ταυτιστεί με όποιον τρόπο θέλει».

Η μουσική του Βιβάλντι αποτέλεσε για τον συνθέτη της παράστασης Νίκο Γαλενιανό,αντικείμενο επεξεργασίας, σε νέα ενορχήστρωση. 

Όπως αναφέρει ο Νίκος Γαλενιανός οι συστάσεις για τις Τέσσερις εποχές περιττεύουν. Τις ξανασυναντάμε εδώ, σε τολμηρή ενορχήστρωση, αποτελούμενη από πέντε μόλις όργανα, σε αναζήτηση μιας νέας χημείας. Οι ήχοι ενός μικρού μπαρόκ συνόλου και του ακορντεόν δεν επιδιώκουν απλώς να καλύψουν τις αυθεντικές μουσικές γραμμές, αλλά να επαναδιαπραγματευτούν τη συνολική αίσθηση που προκαλεί το έργο, με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νέας αυτής μείξης. Οι εποχές, ενίοτε αποδομημένες, μαζί με τις πρωτότυπες οργανικές και φωνητικές μουσικές παρεμβάσεις, δεν συνυπάρχουν απλώς με την παράσταση, αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της, είναι η ίδια η πνοή που επιτρέπει στους ηθοποιούς-εποχές να συνεχίζουν να υπάρχουν. 

Πηγή: Zougla.gr

Μπορεί επίσης να σας αρέσει