Νέα, Πολιτική, Οικονομία, Διεθνή

Π. Παναγιωτόπουλος: “Η Ελλάδα, να ανακηρύξει άμεσα την ΑΟΖ”

H συμπεριφορά της Τουρκίας κινείται εκτός νομιμότητας και διεθνούς δικαίου και θα πρέπει να τύχει ανάλογης αντιμετώπισης από τη διεθνή κοινότητα τονίζει ο Τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ Πάνος Παναγιωτόπουλος, μιλώντας στον «Τ.τ.Κ.», προσθέτοντας ότι η Ελλάδα από την πλευρά της οφείλει ν ασκήσει τα δικά της δικαιώματα ανακηρύσσοντας άμεσα την ΑΟΖ με την Κύπρο. Σημειώνει ότι η εσωτερική επικράτηση του Ερντογάν έναντι των στρατηγών δεν έχει μεταβάλλει την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, επισημαίνει ως θετικές τις αντιδράσεις τρίτων χωρών έναντι των τουρκικών απειλών προς την Κύπρο και αξιολογεί ως συμφέρουσα εθνικά τη συνεργασία με το Ισραήλ.

Όλα δείχνουν ότι ο Σεπτέμβριος θα είναι ένας μήνας ιδιαίτερα φορτισμένος σε ό,τι αφορά στις εξελίξεις στα εθνικά θέματα με τις απειλές της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου. Τι πρόβλεψη κάνετε;

– Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται η Τουρκία σε σχέση με την προοπτική έναρξης αυτών των υποθαλάσσιων ερευνών είναι ρόλος διεθνούς ταραχοποιού. Είναι παντελώς απαράδεκτος και προσβάλλει βάναυσα τη διεθνή έννομο τάξη.

Η Τουρκία «γράφει στα παλαιότερα υποδήματά της» το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας και τα κυριαρχικά δικαιώματα των γειτονικών της κυρίαρχων κρατών.

Η συμπεριφορά της αυτή προς την Κυπριακή Δημοκρατία, δηλαδή προς ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το οποίο, μάλιστα, κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012 θα ασκεί τα καθήκοντα της προεδρεύουσας χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δείχνει ότι η γειτονική μας χώρα, παρά τις μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα και στους πολιτικούς θεσμούς, που έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση Ερντογάν, στην εξωτερική της πολιτική παραμένει δέσμια των επεκτατικών σχεδιασμών των στρατιωτικών της επιτελείων.

Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι δυνατόν να μην προκαλούν την αντίδραση της διεθνούς κοινότητας, αλλά και των διεθνών οργανισμών, που είναι θεματοφύλακες της διεθνούς εννόμου τάξεως, από τη στιγμή που π.χ το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο αρνείται να επικυρώσει η Τουρκία, αποτελεί μέρος του Ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Τις αντιδράσεις που σημειώθηκαν τις τελευταίες ημέρες από διάφορες πλευρές γύρω από αυτό το μεγάλο θέμα πως τις αξιολογείτε;

– Κατ’αρχάς υπήρξε μια πολύ θετική αντίδραση από την πλευρα των Η.Π.Α, όταν η Τουρκία διαμαρτυρήθηκε για την προγραμματισμένη έναρξη των ερευνών από την αμερικανική εταιρεία <Νoble Energy> στο <οικόπεδο 12> της Κυπριακής Α.Ο.Ζ.

Με την αντίδρασή τους αυτή οι Η.Π.Α υπογράμμισαν το νομικά και πολιτικά αυτονόητο, ότι δηλαδή κάθε κυρίαρχο κράτος έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα για να προβαίνει σε έρευνες ενεργειακού ενδιαφέροντος σε περιοχές της εθνικής του κυριαρχίας.

Πολύ θετική στάση επέδειξε από την πλευρά της και η Ρωσική Ομοσπονδία, υποστηρίζοντας επίσης το πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας και την εφαρμογή του στην περιοχή.

Επίσης, τα τελευταία εικοσιτετράωρα ανακοινώθηκε και μια ενδιαφέρουσα συμφωνία της Ισραηλινής εταιρείας Delek με την αμερικανική Noble για συνεργασία των δύο εταιρειών και συμμετοχή στις εξορύξεις που θα γίνουν στο <Οικόπεδο 12> της Κυπριακής Α.Ο.Ζ, γεγονός που υποδηλώνει τη διάθεση του κράτους του Ισραήλ να στηρίξει την Κυπριακή Δημοκρατία και να συνεργαστεί μαζί της για την εκμετάλλευση των υποθαλασσίων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Πως σχολιάζετε τη στάση που ακολουθεί ο πρωθυπουργός Ερντογάν στην εξωτερική πολιτική της χώρας του μετά την πρόσφατη νίκη του στις βουλευτικές εκλογές;

– Η σημερινή Τουρκία εμφανίζεται αποστασιοποιημένη από την Ευρωπαική επιλογή, που αποτελούσε σταθερη κατεύθυνση της ιθύνουσας τάξης της γειτονικής μας χώρας όλα τα τελευταία χρόνια.

Βεβαίως δεν απορρίπτει την επιλογή αυτή. Απλώς δεν δείχνει την ίδια επιθυμία, την ίδια φροντίδα, να πλησιάσει την Ευρώπη και τους Ευρωπαικούς θεσμούς.

Η αλλαγή αυτή υπαγορεύεται από το νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής, που έχει επικρατήσει στην Τουρκία και εκφράζεται από τον Υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, με βάση το οποίο η Τουρκία διεκδικεί έναν ρόλο ισχυρής περιφερειακής δύναμης στον ισλαμικό κόσμο, προωθώντας παράλληλα και προβάλλοντας προς μίμηση ένα πολιτικό σύστημα <πολιτικού Ισλάμ>, σε αντίστιξη με τα φονταμενταλιστικά ακραία ριζοσπαστικά κινήματα, που διατρέχουν σήμερα τον ισλαμικό κόσμο.

Ο πρωθυπουργός Ερντογάν εκμεταλλεύεται τα αναμφισβήτητα ηγετικά του προσόντα για να φιλοτεχνήσει για τον εαυτό του μια δημόσια εικόνα ενός ηγέτη τοπικής και περιφερειακής <υπερδύναμης>.

Αλλά στην πράξη τα γεγονότα δεν δείχνουν να <υπηρετούν> το νέο <οθωμανικό δόγμα> της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Παρ’όλο που οι ραγδαίες ανατροπές που συντελούνται στα Αραβικά κράτη βοηθούν την Τουρκία να αναπτύσσει έντονη κινητικότητα στην περιοχή, οι Αραβικοί λαοί δεν φαίνεται να εμπιστεύονται την <νεοοθωμανική> Τουρκία για να παίξει τον πρώτο και τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της νέας αρχιτεκτονικής των διεθνών σχέσεων στις νέες γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές συνθήκες και ισορροπίες.

Από την άλλη πλευρά, διάφορα εντυπωσιακά, εκ πρώτης όψεως, <ανοίγματα> της κυβέρνησης Ερντογάν προς γειτονικά κράτη όπως η Αρμενία, που είχαν σκοπό να ξεπεραστούν ιστορικά εμπόδια και να επιτρέψουν στην Τουρκία να παίξει σημαντικό ρόλο στην περιοχή του Καυκάσου, δεν είχαν αντίκρυσμα στην πράξη και επιπλέον δημιούργησαν προβλήματα στις σχέσεις της Τουρκίας με παραδοσιακούς συμμάχους της στην περιοχή όπως το Αζερμπαϊτζάν.

Σε ό,τι αφορά τώρα την κατάσταση της Τουρκικής οικονομίας τα <οικονομικά άλματα> της ανάπτυξης, που συντελούνται, βασίζονται μάλλον σε <πήλινα πόδια>, αν κοιτάξει κανείς πίσω από τη <βιτρίνα>, η οποία ομολογουμένως είναι εντυπωσιακή και προσέξει μεγέθη όπως π.χ την αύξηση του δανεισμού, κράτους και νοικοκυριών, την επιδείνωση του εμπορικού ισοζυγίου κ.λ.π.

Ο Ερντογάν στη σύγκρουσή του με τους στρατηγούς εμφανίζεται, όμως, κερδισμένος σε όλα τα επίπεδα…

– Ναι,…Στην εσωτερική διαπάλη για την εξουσία, ο Ερντογάν επικρατεί, έχοντας κάνει έξυπνες κινήσεις.

Το περίεργο όμως είναι ότι ενώ ένας πρωθυπουργός που είχε ως σημαία του τον μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος της Τουρκίας προς μια ανοικτή κοινωνία με δημοκρατικούς θεσμούς <δυτικού τύπου> φαίνεται να κερδίζει το παιχνίδι, την ίδια στιγμή ο ίδιος εγκαταλείπει σε πολλούς κρίσιμους τομείς την πολιτική του μετριοπάθεια και την ανεκτικότητά του και υιοθετεί θέσεις και απόψεις των πιο ακραίων στρατοκρατικών κύκλων των τουρκικών επιτελείων.

Η στροφή αυτή φαίνεται και στο Κουρδικό, αλλά την εισπράττουμε και εμείς σε πολλούς τομείς, με απολύτως ενδεικτικές τις απαράδεκτες και προσβλητικές για όλόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα της Ευρωπαικής Ένωσης δηλώσεις, που έκανε ο Τούρκος πρωθυπουργός στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, όταν την επισκέφθηκε πρόσφατα για να συμμετάσχει στους εορτασμούς για την επέτειο της εισβολής του Αττίλα, αναφερόμενος στην Κυπριακή Προεδρία στην Ε.Ε, κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012.

Εξίσου ενδεικτικές είναι και οι γνωστές απειλές της Τουρκίας κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, με αφορμή τις υποθαλάσσιες έρευνες στην Κυπριακή Α.Ο.Ζ.

Ελπίζω ότι γρήγορα ο Τούρκος πρωθυπουργός θα καταλάβει ότι το να έχει κλείσει στην φυλακή τους υποψήφιους πραξικοπηματίες στρατηγούς και την ίδια στιγμή να έχει υιοθετήσει τις αδιάλλακτες θέσεις τους, δεν αποτελεί νίκη για τον ίδιο και σε κάθε περίπτωση δεν υπηρετεί την ασφάλεια, τη σταθερότητα και τις σχέσεις καλής γειτονίας στην περιοχή.

Εμείς πως πρέπει να αντιδράσουμε; Ποια είναι η θέση σας;

– Σε ό,τι αφορά τις θέσεις της Νέας Δημοκρατίας, όπως γνωρίζετε, έχουμε επισημάνει ότι δεν πρέπει η οικονομική κρίση να μετατραπεί σε κρίση εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ασφάλειας της χώρας μας. Ο Πρόεδρος της Ν.Δ Αντώνης Σαμαράς έχει καλέσει την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να ανακηρύξει άμεσα την Ελληνική ΑΟΖ, όπως το επιβάλλει το συμφέρον της χώρας.

Ασκούμε κριτική στην κυβέρνηση γιατί επιλέγει τη μυστική διπλωματία στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής.

Έχουμε ζητήσει την άμεση σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής για να θέσουμε όλα τα ζητήματα και πολύ πέραν των ελληνοτουρκικών, όπως π.χ τα προβλήματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού που ζει στην Αλβανία κ.λ.π

Θεωρούμε ότι οι μεγάλες εθνικές προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής πρέπει να υπηρετούνται πέρα και πάνω από πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες. Και προς αυτήν την κατεύθυνση εργαζόμαστε στη Νέα Δημοκρατία.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ

Μία παρένθεση στα της Τουρκίας… Όσον αφορά τις, εξελισσόμενες σε στρατηγικές, σχέσεις με της Ελλάδας με το Ισραήλ, θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τη παραδοσιακή φιλία μας με τους Άραβες; Σας ρωτώ διότι είχατε εδώ και καιρό υποστηρίξει τη στενότερη συνεργασία μας με τους Ισραηλινούς.

Θα παρακαλέσω να επανέλθουμε στο θέμα της Τουρκίας γιατί δεν το ολοκληρώσαμε…Αλλά για να απαντήσω στο ερώτημά σας, θα σας πώ ότι ναι, πάντοτε πίστευα και σήμερα πιστεύω ακόμη περισσότερο ότι η Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ πρέπει να διαμορφώσουν έναν άξονα σταθερής φιλίας και γόνιμης και διαρκούς συνεργασίας σε όλους τους τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος, στην ευθεία του χρόνου και ανεξάρτητα από τις σκοπιμότητες της συγκυρίας.

Δεν εννοώ ότι πρέπει να προσέλθουμε σε αυτή τη στενότερη συνεργασία με το Ισραήλ, έχοντας στο νου μας τρίτες χώρες, όπως η Τουρκία και λαμβάνοντας υπόψιν τις διακυμάνσεις που γνωρίζουν οι σχέσεις της χώρας αυτής με το Ισραηλινό κράτος.

Επιμένω ότι οι προτεραιότητες των στενότερων σχέσεων της Ελλάδος με το Ισραήλ είναι πάνω από τις σκοπιμότητες της συγκυρίας, δεν πρέπει να εξαρτώνται από συμπεριφορές τρίτων χωρών και πρέπει να αποτελούν μόνιμο πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής που εξυπηρετεί την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή μας.

Μια τέτοια πολιτική, σε καμία περίπτωση δεν υπονομεύει την παραδοσιακή φιλία της Ελλάδος με τους Αραβικούς λαούς.

Το δίλημμα: <ή σχέσεις με τους Άραβες ή με το Ισραήλ>, αποτελεί ψευδοδίλημμα, το οποίο δυστυχώς κυριάρχησε στις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος για πολλά χρόνια και δημιούργησε κόστος για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Ευρωπαικές χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία κ.λ.π έχουν δείξει πως μπορεί ένα κράτος να κάνει εξωτερική πολιτική στην περιοχή, αναπτύσσοντας τις σχέσεις του και με τις δύο πλευρές και παίζοντας σημαντικό ρόλο ανάμεσά τους.

Όταν το πράττουν άλλες χώρες, που έχουν, μάλιστα και βεβαρημένο αποικιοκρατικό παρελθόν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Β. Αφρικής, πως είναι δυνατόν να μην μπορεί να το πετύχει η Ελλάδα που ήταν πάντοτε και θα εξακολουθήσει να είναι ένα Έθνος, που ταυτίζεται με τα ιδανικά των λαών για ελευθερία, ανεξαρτησία και πρόοδο;

Αλλά και στις σχέσεις της Ελλάδος με τους Αραβικούς λαούς παρατηρούμε ότι η κυβέρνηση είναι δέσμια, σε ορισμένες περιπτώσεις όπως εκείνη της Λιβύης, των αγκυλώσεων του παρελθόντος. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι ενώ η Νέα Δημοκρατία από τις πρώτες εβδομάδες, που ξεκίνησαν τα γεγονότα στη Λιβύη κάλεσε την κυβέρνηση Παπανδρέου να αναγνωρίσει αμέσως το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο ως μοναδικό νόμιμο εκπρόσωπο του λαού της χώρας αυτής, η κυβέρνηση έχασε πολύτιμο χρόνο και άργησε επιδεικτικά να προχωρήσει στην αναγνώριση αυτή.

Αναρωτιέται κανείς μήπως φταίνε οι παραδοσιακές <εκλεκτικές συγγένειες> του ΠΑΣΟΚ με το καθεστώς Καντάφι για την απαράδεκτη αυτή αργοπορία;

ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΛΑΡΡΥΤΗΣ

Μπορεί επίσης να σας αρέσει