Νέα, Πολιτική, Οικονομία, Διεθνή

ΜΗΝΥΜΑ ζωής, αγώνα και ελπίδας: Το μπασκετικό καμάρι του Βόλου, η Λία Σαρακατσάνη, μίλησε στον Εξοδούχο του Radio Marconi 96,1 F.M.

Από τις ομάδες του Βόλου, στις Παγκόσμιες διακρίσεις με την Εθνική Ομάδα Μπάσκετ Κωφών Γυναικών – Τί είπε για τον ρατσισμό, για τις συμπεριφορές των ανθρώπων, τον αγώνα ζωής, την οικογένειά της, τους γονείς, τον σύζυγό της και το μικρό της κοριτσάκι που βιάζεται να περπατήσει

Γεννήθηκε στήν Λάρισα και μεγάλωσε στo Βόλο. Οι γονείς της, Κώστας και Μαρία, περήφανοι για ένα φωτεινό παιδί με θέληση καί πέισμα. Εκείνος συνταξιούχος ασφαλιστής πια, η μητέρα αγρότισσα, η οποία τα παράτησε για να αφοσιωθεί στην ανατροφή της. Πάντα κοντά της, για να την βοηθήσει να μάθει να μιλά λόγω έλλειψης ακοής.

Σπούδασε αρχιτεκτονική στόν Βόλο. Μπαλέτο αρχικά, όπως οι περισσότερες κοπέλες, έπειτα στίβο, κάπου όμως στα 12 ήρθε η πρώτη επαφή με το μπάσκετ, η οποία την έκανε να ”κολήσει” το μικρόβιο. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μία μακρόχρονη πορεία στο άθλημα, πολλές επιτυχίες, με ύψιστη την 1η θέση στην Ολυμπιάδα της Σαμψούντας στην Τουρκία το 2017.

Λία, ποιά ήταν η πρώτη σου ομάδα;
Η Ανάληψη Βόλου και αν θυμάμαι καλά, η πρώτη μου προπονήτρια ήταν η Λένα Μανούκα. Αν θυμάμαι καλά… έχουν περάσει τόσα χρόνια. Μετά Άρτεμις Βόλου, Ολυμπιακός Βόλου και Νίκη Βόλου.

Πόσο σε δυσκόλεψε η ιδιαιτερότητά σου, δεδομένου ότι σε τοπικό επίπεδο οι συμπαίκτριές σου είχαν κανονική ακοή;
Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα χρόνια στo χώρο ήταν πολύ καλά τα πράγματα και τα κορίτσια επίσης. Όχι ότι είχα πρόβλημα γενικά με την επικοινωνία. Εφόσον ήμουν καλή σε αυτό που έκανα, με πήραν στην γυναικεία ομάδα από Κορασίδα. Προπονητής ήταν ο Γιάννης Καρακατσούνης. Αυτός ήταν που με πήρε στην γυναικεία ομάδα και παρόλο που δυσκολεύτηκα, με βοήθησε πολύ στο να γίνω καλύτερη παίκτρια.

Αντιμετώπισες ”δύσκολες” συμπεριφορές από συμπαίχτριες ή αντιπάλους;
Ρατσισμός υπάρχει παντού, αλλά υπάρχουν πάντα και άνθρωποι που σε στηρίζουν. Όλο αυτό με έκανε πιο δυνατή. Υπήρξαν βέβαια και στιγμές αδυναμίας, διότι ήμουν παιδί. Κάποιες φορές ήθελα νά σταματήσω το μπάσκετ, αλλά το μεγαλύτερο στήριγμά μου, οι γονείς μου, ήταν εκεί και φυσικά δεν με άφησαν να κάνω κάτι τέτοιο. Γενικά υπήρξαν καλές και κακές στιγμές. Έβρισκα εμπόδια, αλλά πάντα τα ξεπερνούσα. Ούτως ή άλλως δεν είχα εγώ το πρόβλημα, αλλά αυτοί. Εγώ απλά δεν άκουγα καλά. Βλέπω όμως καλά και βλέπω πολλά!!!

(Εδώ κάνουμε ένα διάλειμμα, διότι η κόρη της βιάζεται να περπατήσει).

Πότε άρχισαν οι μεγάλες επιτυχίες στο παγκόσμιο μπάσκετ;
2005 5η θέση στο Πανευρωπαϊκό, Σλοβενία
2009 4η θέση στην Ολυμπιάδα, Ταϊβάν
2011 4η θέση στο Παγκόσμιο, Ιταλία
2012 3η θέση στο Πανευρωπαϊκό, Τουρκία
2013 4η θέση στην Ολυμπιάδα, Βουλγαρία
2015 4η θέση στο Παγκόσμιο, Ταϊβάν
2016 1η θέση στο Πανευρωπαϊκό, Ελλάδα
2017 1η θέση στην Ολυμπιάδα, Τουρκία
Και τώρα, 2019, περιμένω το Παγκόσμιο της Πολωνίας. Ένα μετάλλιο επιβάλλεται. Να σημειώσω ότι η προπονήτριά μας, η Αθηνά Ζέρβα, ήρθε το 2011 και η ομάδα από εκεί και πέρα έχει φτάσει πολύ ψηλά!!!

Σίγουρα με τέτοια πορεία στο άθλημα και τόσες διακρίσεις, θα νιώθεις γεμάτη. Είσαι παντρεμένη με έναν άνθρωπο που βρίσκεται ερασιτεχνικά στο χώρο, τον Αλέξανδρο Δημητρίου, ο οποίος είναι ένα εξαιρετικό παιδί, γι’ αυτό είναι καί φίλος μου. Εδώ και λίγους μήνες έγινες μανούλα, ίσως ο πιό δύσκολος και όμορφος ρόλος που ”παίζει” στη ζωή της η γυναίκα. Πώς νιώθεις και πόσο άλλαξε η ζωή σου;
Η αλήθεια είναι δεν περίμενα ότι θα φτάσω ως εδώ. Όχι ότι είμαι απαισιόδοξη, αλλά στη σημερινή εποχή είναι δύσκολα τα πράγματα για να βρεις καλό άνθρωπο, να παντρευτείς και να γίνεις καλός γονιός. Έχω και το άγχος αν θα γίνω καλή μάνα, αλλά προσπαθώ και μου δίνει τη δύναμη η μικρή να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Νιώθω ευλογημένη που έχω καλούς ανθρώπους στη ζωή μου και έναν καλό σύζυγο που με στηρίζει σε όλα αλλά και ένα υπέροχο κοριτσάκι που υπερλατρεύω.

Ετοιμάζεσαι για την τελευταία διοργάνωση ή θα εξαρτηθεί από το πώς θα πάνε τα πράγματα;
Ναι, θα εξαρτηθεί από το πως θα πάνε όλα. Αν πάνε όλα καλά, θα είμαι μέχρι τέλος στην Εθνική. Περιμένω πώς και πώς να μαζευτούμε ξανά. Να δουλέψουμε και να πάρουμε μετάλλιο, ανεξάρτητα με το χρώμα.

Τί προσδοκάς για το μέλλον, για εσένα, για την οικογένειά σου; Θά ήθελες να ασχοληθείς με κάτι συγκεκριμένο;
Η ζωή δέν είναι μόνο το μπάσκετ. Θέλω να αφοσιωθώ στο να μεγαλώσω την κόρη μου και αν το θέλει ο Θεός για δεύτερο παιδί… Να κάνω την οικογένειά μου περήφανη!

Μπορεί επίσης να σας αρέσει