Παρουσίαση δίσκου: Dendrites – Grow (Ikaros Records)

Του Αντώνη Κουμιώτη

Ημερομηνία κυκλοφορίας: Ιούνιος 2019
Δικογραφική εταιρεία: Ikaros Records

Ιστοσελίδα: https://distrokid.com/hyperfollow/dendrites/dendrites-remastered-2019
Facebook Page: https://www.facebook.com/dendritesband/

Σύνθεση:
Φωνή – Κιθάρα – Θανάσης Τιμπλαλέξης
Κιθάρα – Γιώργος Αλεξίου
Μπάσο – Αλέκος Παπαθανασίου
Τύμπανα – Δημήτρης Αμβράζης
Wild Card & Creative Member – Γιάννης Βαλιάκος

Tracks:

1. Get the Fuck
2. Bullet Dodger
3. Throwing Rocks
4. Dreamhouse Pt.1
5. Dreamhouse Pt.2
6. Leave Me Behind
7. One Hell of a Ride
8. River
9. Snake Oil Merchant
10. I’m Gonna Fly

 

Η αλήθεια είναι πως ετούτο το ρημάδι που ακούει στον τίτλο “Grow” –το οποίο αποτελεί το δεύτερο full-lenght album των Dendrites και εμπεριέχει συνολικά 10 συνθέσεις, τις οποίες άκουσα στο vinyl master τους, αφού πρώτα σε βινύλιο θα κυκλοφορήσει– με παίδεψε πόλυ. Όχι – όχι, μην ψαρώνεται, δεν με κούρασε γιατί είναι κουραστικό, αλλά γιατί με την μπάντα αφενός με συνδέουν πολλά και αφετέρου λόγω ακριβώς αυτού καθ’ αυτού του γεγονότος, ήθελα να αποστασιοποιηθώ, όσο κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, ώστε να γράψω δυο – τρεις αράδες σωστές.

Και εξηγούμε: Οι συμπολίτες μου Dendrites, τους οποίους μπορείτε να προφέρετε και ως “Δενδρίτες”, πριν και πάνω απ’ όλα, είναι οπαδοί του ευρύτερου γενεαλογικού δέντρου της ROCK και όλων όσων αυτή εμπεριέχει στα σωθικά της. Και επειδή όταν μιλάμε για Dendrites δεν μιλάμε αποκλειστικά για τα μέλη του συγκροτήματος, αλλά για ολόκληρη την οικογένεια πίσω απ’ αυτό, τότε όπως αντιλαμβάνεστε τα πράγματα περιπλέκονται.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή ή μάλλον τη συνταγή από τα συστατικά της και κυρίως από αυτά που παρουσιάζουν τρελές μεταξύ τους αντιθέσεις. Rythm section, λοιπόν, το οποίο υποστηρίζουν ένας τεράστιος κατ’ εμέ drummer, ο οποίος έχει τόσο την Παιδεία αλλά κυρίως την άνεση να κινείται από την Jazz μέχρι το groove-άτο metal και ότι μεταξύ τους μεσολαβεί και ένας νεαρός μπασίστας, με ακούσματα απ’ όλο το φάσμα της metal, ο οποίος στέκεται βράχος μεταξύ του ρυθμού και της μελωδίας του κιθαριστικού διδύμου, οι επιρροές του οποίου ποικίλουν εξίσου, ερωτοτροπώντας με τον ήχο συγκροτημάτων όπως οι Soundgarden και οι Alice In Chains ακόμα – ακόμα όμως και σε συνδυασμό με τα φωνητικά, με συγκεκριμένα ηχοτόπια των Metallica και των Pantera.

Σε όλο το παραπάνω ηχητικό σύνολο… -το οποίο αναδεικνύεται από μια μπομπάτη ηχογράφηση που έγινε στα βολιώτικα Red Goat Studios, μια εξαιρετική μίξη από τον Psychon Nyne (Sound Abuse Production) κι ένα πολύ καλό mastering από τον Steve Lado- …σε αυτό λοιπόν το σύνολο βάλτε έναν hard ‘n’ heavy μανδύα, με μπόλικο groove και τσαμπουκά από εκείνον που μονάχα στους ατελείωτους δρόμους (πόσο άραγε απέχει το επόμενο βενζινάδικο) μεταξύ των μοτέλ της πολιτείας του Texas μπορείς να συναντήσεις.

Κι επειδή το “Grow”, όπως προείπαμε, θα κυκλοφορήσει πρώτα σε βινύλιο και έπειτα σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, προμηθευτείτε καλό κρασί, που να παραπέμπει στους αμπελώνες του Texas και απ’ τη στιγμή που η βελόνα αγγίξει το βινύλιο, κλείστε τα μάτια και ονειρευτείτε, μέσα σε μια σκονισμένη κάντιλακ με γεμάτο το ρεζερβουάρ, το ταξίδι της ζωής σας. Ετοιμαστείτε για μια περιπέτεια βγαλμένη από το κινηματογραφικό φίλμ της φαντασίας που θα δημιουργήσει το “Grow” ως ένα ανεπανάλληπτο soundtrack, με σκηνές βγαλμένες από μοτέλ στο πουθενά με περίεργους τύπους πίσω από την ρεσεψιόν, μπαρ με το αλκοόλ σε περίσσευμα και το βοδινό ή βουβαλίσιο κρέας σε αφθονία, ωραίες γυναίκες και άντρες με καρό πουκάμισα και άπειρους τσαμπουκάδες στον δρόμο προς την επιβίωση και εν τέλει προς την απόλυτη ελευθερία.

Τέλος και θα το γράψω γιατί θα σκάσω διαφορετικά, οι στίχοι, τους οποίους πέραν των μελών της μπάντας ανέλαβαν οι Γιάννης Βαλιάκος και Σοφία Λαμπράκη, ταιριάζουν κάτι παραπάνω από γάντι στο εξαιρετικό εξώφυλλο το οποίο επιμελήθηκε ο Bewild Brother. Βλέπεις, ακούγοντας το φινάλε το δίσκου “I’m Gonna Fly”, με την συμμετοχή του Φάνη Παναγιωτόπουλου στο σαξόφωνο και κοιτώντας το artwork, νιώθεις ότι ζωντανεύει ξανά ο θρύλος του Robert Johnson (εάν δεν γνωρίζεις, ψάξε και θα καταλάβεις) στο σταυροδρόμι των οδών 61 και 49 του Clarksdale της πολιτείας του Mississippi. Κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του μακρινού 1930 ήταν, όταν μια βραδιά με ολόγιομο φεγγάρι γράφτηκε ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους της μουσικής ιστορίας, βάζοντας τα θεμέλια και τις βάσεις της αγαπημένης μας μουσικής.

Εν κατακλείδι, το “Grow” μπορεί να με παίδεψε πολύ, ταυτόχρονα όμως με κάνει υπερήφανο για την γνωριμία μου με τους δημιουργούς του, γιατί πρώτα και πάνω απ’ όλα επιβεβαίωσαν τις αξιώσεις μου και με έχουν κάνει να πιστεύω ότι δημιούργησαν έναν δίσκο ο οποίος έλειπε από τις σύγχρονες δισκοθήκες. Είναι ένας δίσκος, που όποιος ασχοληθεί σοβαρά και όχι επιδερμικά μαζί του, θα διδαχθεί. Όπως επίσης πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ένας δίσκος, ο οποίος θα μπορούσε να βγάλει τους Dendrites από την μία στον συναυλιακό δρόμο και από την άλλη να τους βάλει σε ένα τελείως διαφορετικό. Και προσωπικά τους το εύχομαι, γιατί πολύ απλά το αξίζουν και με το παραπάνω.

Μπορεί επίσης να σας αρέσει